X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

نمیدونم معنی این عبارت به فارسی چی میشه و توی ایران هم سرویس مشابه ندیدم. توی امریکا یه سری بچه ها هستن که از تحت پوشش پدر و مادرشون به اختیار خودشون خارج میشن و سرپرسیشون با ایالت (دولت) میفته. حالا دلایل مختلف میتونه داشته باشه مثلا اینکه پدر و مادرشون بیفتن زندان یا مثلا بچه ها رو آزار بدن و... 


این بچه ها برای ادامه زندگیشون میتونن وارد یک خانواده دیگه ای بشن و همچنان سرپرستیشون با دولت باشه. دولت حتی به خانواده هایی که قبول میکنن از این بچه ها مراقبت کنن پول هم میدن. البته رضایت خود بچه هم شرط هست و تصمیم دست خود بچه هست.


(Foster Kid عبارت جالبی نیست و برای همین عنوان این عکس اینه Please don't call me a foster kid)


این بچه ها اکثرا بعد از مدتی بر میگردن پیش پدر و مادر اصلی اشون یا بزرگ میشن (سن 18 سال) و از حمایت دولت خارج میشن و یا اینکه سرپرستی شون به خانواده ای که وارد شدن منتقل میشن. (Adoption). 


فرق Adopt با Foster اینه که توی Adopt اون خانواده ای که بچه رو قبول میکنن قانونا خانواده اون بچه میشن و دقیقا مثل ایران هست که کسی میشه کفیل اون یکی. اینطوری قانونا پدر و مادر رسمی اون بچه میشن و همه مسئولیت هاشون مثل مسئولیتهایی هست که در مورد بچه واقیعشون دارن. توی Foster بچه قانونا تحت تکفل دولت هست و اون خانواده فقط به دولت کمک میکنن که این بچه توی محیط بهتری به اسم خانواده رشد پیدا کنه هر وقت بچه اراده کنه میتونه بگرده پیش پدر و مادر خودش.