
دانشجو توی این کشور برای دانشجو بودنش هم بدبخته. سوای از اینکه در طول دوران بشیریت هیچ کس نفهمیده بود که دانشگاه هم باید تک جنسیتی بشه و این آقایون فهمیدن, امروز ظلم بزرگی به دختران دانشجو به اسم تک جنسیتی و پذیرش بومی در دفترچه های انتخاب رشته رقم خورده.
کشور ما از نظر دانشگاهی یکی از عقب افتاده ترین کشورهاست. چه ما فقط چند تا دانشگاه به درد بخور توی مراکز شهرهای بزرگی مثل تهران و شیراز و اصفهان و مشهد داریم و بقیه دانشگاه ها اغلب سطح کیفیتیشون از مدارس این شهرها هم پایینتره. حالا توی این اوضاع که این همه محدودیت دانشگاه داریم, یک امتحان ناجوانمردانه ای به اسم کنکور برگزار میشه که یه عده ای خاص بتونن وارد این دانشگاه های خوب بشن. حالا بگیم کنکور گزینش بر اساس دانشه, دیگه چرا باید گزینش جنسیتی داشته باشیم؟
متاسفانه, الگوی تفکیک جنسیتی دانشگاه ها بزرگترین ضربه رو به قشر دخترهای دانشجو میزنه چون ظرفیت پذیرششون برای بعضی رشته های خاص (مثلا معدن) خیلی پایین هست, شانس ورودشون رو به دانشگاه های خوب خیلی خیلی کمتر میشه. از طرفی پذیرش بومی که بی سر و صدا در نتایج کنکور اعمال میشه, ضررش به دانشجوهای شهرستان ها میرسه که توی شهرشون دانشگاه خوبی ندارن. مثلا یه دختر اهل یه روستای دور افتاده کشور چرا نباید بتونه توی دانشگاه تهران یا شیراز درس بخونه؟ فقط چون دختره؟ فقط چون اونجا به دنیا آمده؟
اسم این کار تبعیض جنسیتی هست و نه تفکیک جنسیتی. خوشحالم که مدیریت کعبه با بعضی ها نیست وگرنه تا حالا زنونه مردونه اش کرده بودن. مگه کسی که توی این کشور دختر به دنیا آمده چه گناهی کرده که باید این همه تبعیض براش قائل شد؟
(لطفا پست بعدی رو هم بخونید.)
بعد از اینکه آپارتمان مورد نظرتون رو پیدا کردید, شاید بدتون نیاد که یه کم در مورد اون آپارتمان اطلاعات کسب کنید. اگر اسم آپارتمان رو توی سایت ApartmentsRatings.com سرچ کنید, میتونید نظراتی که مشتریان قبلی اون آپارتمان دادن رو بگیرید.
من خودم در مورد چند تا خونه ای که فکر میکردم دیگه خیلی خوب باشن از این سایت اطلاعات گرفتم. و از خوندن نظرات کاربراش هم تا حدودی شکه شدم. (ببخشید برای من فقط نکات منفی جالب بودن)
برای من که خیلی جالب بود. یه مسائلی رو دیدم که هیچوقت حتی بهشون فکر هم نمیکردم. جالبه که نصف بیشتر مشکلات مربوط به صاحبخونه های اونجا بود. چیزی که اینجا شاید خیلی خیلی کمتر باشه. چون اونجا یه شرکت هایی میان کل مجموعه آپارتمان رو میخرن و اجاره میدن. برای همین اغلب صاحبخونه یه مجتمع یه نفره که از اونجا پول در میاره. حالا تسهیلات میذارن, نرخ ها رو بالا پایین میکنن و بالاخره از این راه درآمد کسب میکنن.
حتما پیشنهاد میکنم که مثلا فرض کنید میخواهید یه جایی زندگی کنید و سعی کنید که آپارتمان های اون منطقه رو پیدا کنید و نظرات مستاجرهای قبلی رو در موردش بخونید. خیلی تجربه جالبی هست. فقط اگر میخواهید استفاده کنید, زمان رو در نظر بگیرید. بعضی وقتا نظرات قدیمی شدن و کلا صاحبخونه عوض شده و مسائل اون آپارتمان تغییر کرده. مطمئنا نظرات جدید قابل اطمینان تر هستن. البته ممکنه خود صاحبخونه هم بیاد به اسم های مختلف نظرات مثبت ثبت کنه که باید حواستون باشه!
توی این مدت که دنبال خونه میگشتم خلاقانه ترین سایتی که دیدم این سایت WalkScore بود. یه امتیاز بندی گذاشته برای مناطق مختلف امریکا که بر اساس مغازه ها و جاهای تفریحی و ... چقدر قابل راه رفتن هستن! برای من که اینجا خیلی راه میرفتم این سایته خیلی جالب بود که ببینم توی امریکا کجاها میشه راحت راه رفت. اگر heat map اشو هم فعال کنید میتونید نقشه امتیاز راه رفتن رو به صورت رنگی ببینید.

اما برای جستجوی خونه اجاره ای, این سایت اطلاعات دو سه تا سایت دیگه رو با هم دیگه ترکیب میکنه و نشون میده. میشه علاوه بر اینکه نقشه امتیاز راه ها رو دید, گزینه هایی رو فیلتر کرد که مثلا فاصله اشون از یک محل مخصوص (مثلا دانشگاه) پیاده یا با اتوبوس کمتر از یه مقدار ثابتی باشه. همینطور هر منطقه رو جداگانه جستجو کرد. البته در حال حاضر اطلاعات مربوط به خونه ها خیلی ناقصه اما در کل برای پیدا کردن محله و محدوده و رنج قیمت اونجا بد نیست.
خوشبختانه توی امریکا کسب و کارهای آنلاین خیلی فعال و خوب هستن. برای همین خیلی از نیازها رو میشه آنلاین برطرف کرد. یکی از اینا نیاز به پیدا کردن خونه هست. پارسال که میخواستیم برای داداش خونه بگیریم, رفتیم کل شیراز رو گشتیم. به تک تک آژانس ها سر زدیم تا بالاخره یه مورد مناسب پیدا کردیم و کلا یه پروسه دو هفته ای شد. توی امریکا خیلی راحت میشه از اینترنت خونه رو پیدا کرد و بعد چند تا خونه رو که قابل زندگی کردن هستن و به نظر خوب هستن انتخاب کرد و از نزدیک طی یکی دو روز دید و یکیشونو انتخاب کرد. کسانی که مهاجرتی هم به امریکا مراجعه میکنن باز میتونن خونه رو خیلی راحت آنلاین پیدا کنن.
اینجا چند تا سایت میذارم که برای پیدا کردن خونه اجاره ای خیلی کمک میکنن. در بدترین حالت رنج قیمتی اجاره خونه رو میشه ازشون پیدا کرد. توی بعضیهاشون باید عضو شد تا به لیست ها دسترسی پیدا کرد اما عضو شدنش رایگانه.
http://www.rent.com
http://www.apartmentguide.com
http://www.apartments.com
http://www.apartmentfinder.com
البته اگر توی اینترنت سرچ کنید خیلی خیلی موارد بیشتری رو پیدا میکنید. ممکنه برای یه شهر بخصوص یا ایالت بخصوص سرویس های مجزا باشن. مثلا قبلا که دنبال قیمت خونه توی لس آنجلس بودم سایت http://www.apartmenthunterz.com نسبت به بقیه گزینه های بیشتری رو معرفی میکرد.
دو تا سایت WalkScore و ApartmentrRatings رو مجزا توی پست بعدی معرفی میکنم.
بهترین مرجع برای پیدا کردن خانه دانشجوهای ایرانی همون دانشگاه هستن. برای همین چند تا نکته رو که بچه های اونجا بهم گفتن اینجا مینویسم:
1- خونه های On-Campus به خونه های Off-Campus اولویت دارن.
چون هزینه رفت و آمد کم میشه و دسترسی به دانشگاه هم راحتتره. برای دانشجوهای دکترا که بیشتر وقتشونو توی آزمایشگاه میگذرونن و ممکنه شب بخوان دیروقت برگردند بهتره که خونه توی دانشگاه باشه!
من خودم خونه Off-Campus گرفتم چون قیمت خونه های On-Campus بیشتر بود و گرفتنشم رقابتی بود و از اون بدتر که اتاق های مشترک داشت. در ضمن من چون وضعیت رفتنم دیر مشخص شده بود برای اقدام کردن این خونه ها دیر شده بود. تجربه خوبی هم از زندگی خوابگاهی در گذشته نداشتم.

2- اولویت خونه با خونه های نزدیک دانشگاه هست.
با توجه به اینکه حمل و نقل عمومی توی اکثر شهرهای امریکا (به جز نیویورک و تا حدودی شیکاگو) بسیار خوب نیست, خونه باید تا حد امکان به دانشگاه نزدیک باشه. خونه هایی که مسیر مناسبی تا دانشگاه ندارن, حتما برای ساعات پایانی شب و رفت و آمد مخصوصا برای کسی که خونه نداره دردسر درست میکنه.
3- برای کسی که ماشین داره میتونه خونه جاهای بهتری گیر بیاره.
خونه های نزدیک دانشگاه, به خاطر اینکه حمل و نقلش آسونتره اغلب قیمت هایی خیلی بالاتر از ارزششون دارن. برای همین اگر کسی میتونه ماشین تهیه کنه میتونه خونه دورتر از دانشگاه با قیمت مناسبتر پیدا کنه.
4- نزدیکی به فروشگاه ها خیلی مهمه.
توی امریکا معمولا اینطوریه که مردم یه روز تعطیل میرن و کل خریداشونو انجام میدن. برای کسی که ماشین نداره, نزدیکی به فروشگاه ها خیلی خیلی مهمه.

5- زمان مناسب برای اجاره خونه های نزدیک دانشگاه اولین فرصت قبل از آمدنه.
هر چی زمان به ترم دانشگاه ها نزدیک میشه خونه ها گرونتر میشن. برای همین بهتره که چند ماه قبل از آمدن خونه رو تهیه کرد. در زمان شروع ترم هم خونه خیلی خیلی کمیاب میشه. البته خونه هایی که نزدیک دانشگاه نباشن برای کسی که ماشین داره همه سال گیر میاد. خونه ای که من یک ماه پیش اجاره کردم ماهی 640, الان داره اجاره میده 720 و تنها فرقش هم اینه که زمان اجاره الان دیگه خیلی نزدیک شروع ترم شده.
6- معمولا راحتتر میشه همخونه ای رو از ایران پیدا کرد تا اونجا.
اول بچه های اونجا بهم گفتن که همخونه ای اصلا نمیتونی اینجا پیدا کنی. معمولا ملیت ها با همدیگه خونه میگیرن و کلا سخته که پیدا کنی.
من همچین تجربه ای نداشتم. از سایت اپلای ابراد راحت شد همخونه ای پیدا کنم. البته دانشگاهی که میرم ایرانی زیاده داره. برای همخونه ای هم خیلی دیدم که خونه های 4 خوابه اجاره کردن و حالا دنبال یه نفر یا دو نفر دیگه میگردن که باهاشون هم خونه بشن. قیمت هاشونم مناسب بود. من چندماه عضو easyroommates.com بودم. هم خونه ای هایی که اونجا پیدا میشد هم اینکه قیمت بالایی میخواستن و هم اینکه خیلی هاشون اصلا دانشجو نبودن و اصلا نمیدونم زندگی با یه آدم 50 ساله چطوری میتونه باشه؟ قیمت ها مثلا ماهی 500 دلار بود. اما توی بولتن های دانشگاه میشد دانشجوهای همین دانشگاه رو پیدا کرد که با مثلا با ماهی 400-450 هم خونه ای میخواستن توی یه خونه 4 خوابه یا 3 خوابه نزدیکای دانشگاه. البته بیشترشون مثلا هندی یا چینی بودند و ندیدم اصلا هیچ ایرانی همچین کاری کرده باشه. خونه ای که من گرفتم هم اگر دو خوابه میخواستم بگیرم 500 دلار در میامد و الان که یک خوابه گرفتم و دو نفر هستیم نفری 320 میدیم که به نسبت خرج ها خیلی خوبه.

7- بعضی آپارتمان ها رو میشه آنلاین قبل از آمدن اجاره کرد
توی امریکا میشه بعضی آپارتمان ها رو قبل از آمدن اجاره کرد. معمولا مراحلش اینطوری :
بعضی جاها اما باید تلفنی تماس گرفته بشه و پرسیده بشه که آیا واحدی آماده هست یا نه. به نظرم این جور خونه گرفتن توی امریکا هنوز با ایده آل خیلی فاصله داره و باید سر و سامان داده بشه. مثلا سایت های آپارتمان یابی توی سایتشون نمیتونن بهتون بگن که یه واحدی آماده هست یا نه. البته اگر عضو بشید و ... میتونن تماس بگیرن از مسئول آپارتمان بپرسن. اما فکر کنید چقدر باید هی تماس گرفته بشه که متوجه بشن بالاخره این واحدی که شما میخوای هست یا نه. قیمت واحدها هم توی سایت های آپارتمان یابی قیمت روز نیست. ممکنه شما یه واحدی رو ببینی زده 500 دلار بعد تماس بگیرن بگن که ما 600 دلاری الان داریم.
---------------
پاورقی: عکس ها مربوط به خونه خودم نیست و مربوط به یک آپارتمانه که از اینترنت پیدا کردم. قیمت واحدهای یک خوابه اش از 900 دلار به بالا و واحدهای دو خوابه از 1300 دلار به بالاست.